Dziurawiec zwyczajny (Hypericum perforatum) to dość często występująca w Polsce bylina. Osiąga ona wysokość 20-40 cm.
Bardzo łatwo ją rozpoznać po charakterystycznych liściach.
Mają one podługowaty kształt i są kropkowane. Te przeświecające na drugą stronę liścia kropeczki to zbiorniczki olejków eterycznych.
Ciemnokropkowane są też kwiaty dziurawca, rosnące w gałęzistym, gęstym kwiatostanie. Piękne, żółte kwiaty, zbudowane z pięciu płatków są leczniczą częścią rośliny. Zbiera je się na początku kwitnienia.
Napar z dziurawca zwyczajnego ma wielorakie zastosowanie. Stosowany wewnętrznie wspomaga wątrobę. Jest też środkiem
żółciopędnym, stosowanym w stanach skurczowych dróg żółciowych.
Poleca się go osobom cierpiącym na zapalenie błony śluzowej żołądka i jelit, gdyż wykazuje działanie przeciwzapalne.
Poza tym herbatka z dziurawca działa uspokajająco.
Naparem z dziurawca można płukać gardło, obmywać rany, nakładać nasączone gazy na odmrożenia, oparzenia i owrzodzenia.
Przy tym wszystkim należy jednak zachować ostrożność.
Stosując dziurawiec nie wolno się opalać i przebywać zbyt długo na słońcu, gdyż uwrażliwia on na jego działanie.
(~u)